Column Clementie: 'Schat' GPT
De wekelijkse column van Raymond Clement. Deze week: 'Schat' GPT.
Het is maar net welke snaar wordt geraakt. Met stijgende verbazing las ik een artikel in De Limburger over de steeds verdergaande vervlechting met ChatGPT. Het artikel verhaalde over de therapeutische kwaliteiten van ChatGPT met de vaststelling dat steeds meer mensen de chatbot als een levend wezen zien. Ontwikkelingen die in eerste aanleg tokkelen op de humoristische snaar en in mij een reeks processen in gang zet. Ook de humorist neemt proef op de som.
ChatGPT, ik ben depressief. Zal ik binnen een straal van 4 km een brug zoeken die hoog genoeg is? Ik ben er stil van. Totdat Chat zich weer meldt. Ik kan ook een brug zoeken op 400 meter als het sneller moet? Ik leer in het artikel dat mensen zelfs ademhalingsoefeningen uit ChatGPT halen om overprikkeling te voorkomen. Adem uit, hoor ik Chat’s stem zeggen. Mag ik weer inademen, roep ik na een tijdje. Ik krijg geen lucht meer. Chat zwijgt. Stik toch, misselijke bot. De bedoeling was andersom, is het antwoord.
ChatGPT is geen mens. Hij voorspelt woorden. ChatGPT denkt niet, maar berekent de kans van het volgende woord. Chat leert van wat wij erin stoppen. Ook Trump is geboren als onbeschreven blad. Zie wat het voortdurend toevoegen van cola, hamburgers en Fox News teweeg gebracht heeft. Er zijn vrouwen die zo wanhopig op zoek zijn naar een relatie, dat ze zich verliezen in ChatGPT. Ik ken anders genoeg vrijgezelle mannen die bot genoeg zijn.
Een relatie met een machine. Schat GPT. Op de vraag aan ChatGPT; ik ben zonet ten huwelijk gevraagd, wat moet ik doen, is het antwoord is een samenvatting van Burgerlijk wetboek, hoofdstuk 8 boek 1, waarin de huwelijkse voorwaarden zijn geregeld. Aan liefde zit geen stekker, terwijl het wel wisselstroom is. Vooruitgang, roept de adept. De wereld vergaat, doemdenkt te conservatief.
Ooit we ons verzet tegen de komst van het elektrisch licht, vervloekten we de stoomtrein omdat het de melk van de koeien zou verzuren. Die vermaledijde salamander in wiens rommelende buik vuur siste. Toen ik eenmaal uitgeplukt was aan de humoristische snaar, raakte ik onbedoeld een verdrietige snaar. Toenemende eenzaamheid onder jongeren en ouderen. Extreme individualisering.
Het gelijk vinden in een machine die je innerlijk onbewust kopieert en spiegelt. Verliefd terwijl je in de spiegel kijkt. Oscar Wilde’s, Dorian Grey. Narcis in het pochet. Laten we blijven verwonderen. Want dat mag het unieke onderscheid worden genoemd tussen mens en machine. De mens kan zich verwonderen. Zo zal de machine nooit de mens vervangen. Totdat het gebeurt. En dan verwonderd verdwijnen. Voorgoed.
