Column Clementie: Vakantie

De wekelijkse column van Raymond Clement. Deze week: Vakantie

Wat als de Goden vakantie vieren? Dat was de centrale vraag tijdens een zeer aanstekelijke en amusante voorstelling van theaterwerkplaats ZIE, die ik zondag j.l. mocht bezoeken. Theaterwerkplaats Zie is een tiener-toneel-groep onder leiding van Jop Leerschool. Hoe toepasselijk kan je naam als regisseur zijn.

Bijzonder is het dan ook dat Lia Mis-en-scène in de ICT terecht is gekomen en dat haar man Jacques Manteau al reeds jaren bij de Provincie werkt. Jacques staat binnen de provincie wel bekend om zijn vermogen om de zaken te kaderen en voor alle collega’s beleidsmatig te omlijsten. Bijzonder als je naam aansluit bij je beroep.

Parijs is het grootste toneelstuk ter wereld. Alles loopt langs de Seine. De laatste verdraaiing klinkt beter dan dat hij leest.

De Goden vierden vakantie. Zeus, Apollo, Aphrodite en de rest van de kornuiten verbleven in de theatrale verbeelding van deze jonge theatermakers op de camping. Tijdens de vakantie van de Goden volgden de verwikkelingen en intriges elkaar snel op. Als de Goden niet druk zijn met het manipuleren van de wereld, maken ze onderling ruzie. Om die reden verstrekte Zeus zijn mede-goden vakantiedagen zodat men kon uitrusten van de dagelijkse beslommeringen.

Ook wij, mindere goden, staan aan de vooravond van het vakantieseizoen. We laten even de boel de boel om op een Zuid Frans pleintje een jeu de boules de eigen ‘bul’ te raken.

Je te verbazen hoeveel de Spaanse Taal gemeen heeft met het Nederlands, als men een restauranteigenaar aan de Costa del Sol zijn culinaire waar hoort aanprijzen. Waarschijnlijk is het Nederlands.

Het concept vakantie was nieuw voor de Goden. Maar ook voor ons. Het is pas sinds de eerste wereldoorlog dat arbeiders een aantal dagen betaald vakantie kregen. Iets dat in de jaren na de WO2 een vlucht nam. Nu nemen wij bijkans allen een vlucht. Vluchten waarbij de vliegschaamte afrekenden met de vaststelling dat we het toch echt verdienden.

Nu ben ik ook geen kampeerder. Ik blijf het moeilijk vinden, een heel jaar te werken en dan twee weken te pretenderen, dat ik dakloos ben.

Vakantie is niet meer een gunst, een kans of mogelijkheid. Vakantie is tot recht geworden. We eisen het op. We hebben er recht op. In diezelfde lijn eisen we sneeuwhoogte in de winter en zoeken we naar verzekeringen die ons beschermen tegen afgelasting van activiteiten die door de extreme hitte in Zuid-Europa geen doorgang kunnen vinden.

Wij eisen. Hoog vanaf onze Olympus kijken we neer over de rest van Europa. Welk land zullen we dit jaar verblijden met onze komst. Want daar hebben we recht op. Ze hebben er daar ook recht op. Recht op onze komst. Onze euro’s. Onze euro’s over God’s akker. Dat is de Goden verzoeken.

Blijkt dat God allang in Frankrijk woont. Godzijdank.