Column Clementie: Stimmung

De wekelijkse column van Raymond Clement. Deze week: Stimmung. 

Staat u mij toe, u kort in de sfeer te brengen. Als u zo vriendelijk zou willen zijn. Luister in uw hoofd kort naar de eerste maten van Edvard Grieg’s compositie Morgenstimmung. Laat u beïnvloeden door beeldende klanken van opkomend zonlicht en ontluikende narcissen. Kijk door u oogharen naar de krantenberichten en ervaar dat links en rechts in onze provincie de coalities vormen. Past Morgenstimmung bij dat beeld?

Of zijn de zich vormende colleges alles behalve iets om in stimmung te raken. In Zuid Limburg hebben zich electoraal geen aardverschuivingen voor gedaan. Niet meer dan een zakje potgrond verplaatste zich. En toch gebeuren er bijzondere dingen tijdens deze periodes. Periodes die voor sommige mensen met Grieg in het achterhoofd als een beginnende lente worden ervaren. Anderen kijken naar een plaatje van ter aarde stortende meteorieten die zich brandend diep in de aarde boren. Het nieuwe Heerlense college start dapper. Het totaal ontbreken van vrouwelijke wethouders worden dapper door beoogd bestuurder Rozenstraten opgelost. Een stap zijwaarts en de deur openend naar meer diversiteit.

We zien diepe sporen van wantrouwen bij formerende partijen die naar waarschijnlijkheid snel de politieke wagonnetjes uit de rails zullen trekken. Iedereen wil immers de locomotief zijn. Niemand is in de stimmung om alleen te volgen want zoals de dorpspolitiek voorschrijft; ik wil nu de dossiers waarop ik over vier jaar kan scoren. Laat de complexe dossiers van sociaal domein en onderwijs maar aan de ander. Ik wil bouwen. Woningen bouwen, steen voor steen in de bouw naar verkiezingswinst over vier jaar. Formeerders, hou in gedachten. U moet langer doen met uw geweten dan uw kiezers.

Maar goed, ga er maar aan staan; wethouder zijn in een ernstig versplinterd en zeer complex politiek landschap. Velen gaan er direct bij zitten. Laten we de uitzonderingen prijzen. Recent bedacht iemand dat het wel een goed idee zou zijn de wethouders naar prestatie te gaan betalen. Maar om nu nog een groep mensen in armoede te drijven, lijkt me weinig gewenst. Uiteindelijk is het te prijzen dat men aan het einde van een raadsperiode alles heeft bereikt wat men wilde verhinderen. Ga er maar aan staan. Wethouder is men 24 uur, 7 dagen. Men zou denken, als je alle tijd hebt, moet toch iets lukken? Maar blijf maar eens in de stimmung. Belediging na belediging, doodsbedreigingen en schimpconcerten. Iedereen een mening, niemand die aan de bureau staat; mag ik u een compliment geven? Betweterige columnisten die de stimmung nog wat beïnvloeden.

Wij zijn in de natio-anale fase. Alleen nog maar geïnteresseerd wat er aan de achterkant uitkomt. Gelukkig zijn er nog die Edvard Grieg horen. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. En ja, soms moet dat in polonaise. Kom op! Stimmung!