Column Clementie: Pareidolie

De wekelijkse column van Raymond Clement. Deze week: Pareidolie

Pareidolie is het psychisch verschijnsel oftewel de illusie die men heeft herkenbare dingen te zien in onduidelijke of willekeurige waarnemingen. Zo zien we een enorm piratenschip in een wolkenformatie, een gezicht op het maanoppervlak of een dierenfiguur in een rotsformatie. De eenvoudige verklaring voor dit verschijnsel is dat onze hersenen behoefte hebben verbanden te leggen, die er eigenlijk niet zijn.

Trump is helaas geen pareidolie, maar een ernstige schaduwkant van het democratisch stelsel.

Als men de berichten over de povere staat van de Nederlandse infrastructuur bestudeert en zich wat pareidolische vrijheid gunt, is de toekomst van het de natie eenvoudig uit te tekenen. In houtskool, want we gaan terug naar de late steentijd als we de nieuwsberichten moeten geloven. Bruggen, viaducten, wegen, kanalen en dijken zijn van een dusdanig achterstallig onderhoud dat de enige manier van verplaatsing binnenkort met paard en wagen is. Is het dan niet bijzonder dat onze minister van Infrastructuur, Karremans, heet? Pareidolie?

Het probleem zit echter nog vele malen dieper. Zo passeerde deze week een artikel in een kwaliteitskrant over de verschillen van de provinciale aanpak van het verjagen van ganzen en de daaruit voortvloeiende onduidelijkheid. Blijkbaar zijn er plekken waar we ganzen verjagen en ganzen toestaan te foerageren. De betrokken grondeigenaar wordt dan financieel gecompenseerd voor de schade.

Echter, laat een duur betaald rapport weten, de ganzen zijn niet leerbaar. De aanpak is verschillend en daardoor onduidelijk voor de ganzen. Het schijnt, concludeer ik zelf, dat ganzen niet kunnen lezen en zich verdomme niet de moeite nemen om even het Nederlands beleid door ChatGPT te trekken voordat ze aan hun trek beginnen. Zijn trekken en wij maar duwen. Blijkbaar is dat hele verhaal van die Zweedse kabouter Holgersson ook gelogen en zijn die ganzen helemaal niet intelligent. Of zoals boer Hermans uit Arensgenhout het treffend wist te formuleren; ‘die biëster plooge mig de gansen wei om’.

Het artikel sluit, met de alles omvattende zin: verjagen kost meer dan het oplevert. Laat dat de wolf niet horen. Want nog niet zo lang geleden zag ik, ergens op de Veluwe, als een vos vergaderen met een wolf. Reynaert was er natuurlijk als de kippen bij om samen met Isengrim de wolf, het probleem te bespreken. Zij hadden wel een voorstel voor de Nederlandse overheid het ganzenprobleem te verhelpen. Met meer wolven kan ieder graslandje in de gaten worden gehouden. Elke gans die landt, is een gans minder. Domme gans.

De historicus riep nog dat het Romeinse Rijk viel nadat men alle buitengrenzen door barbaren liet verdedigen. Het ministerie van landbouw omarmde het plan van de Vos, waarna Karremans aan Reynaert vroeg of hij ook een oplossing had voor de Merwede brug? Nog niet, fluisterde Reynaert. Dat is voor nu nog een brug te ver.

Karremans keek weer tevreden in zijn begroting en zag ze nu toch echt. Pareidolische luchtkastelen !