Column Clementie: Pindakaas
De wekelijkse column van Raymond Clement. Deze week: Pindakaas.
Ik behoor, ongetwijfeld net als velen van u, tot de groep van mensen die inmiddels niet meer verbaasd zijn als Trump het in zijn zwart-wit wereldbeeld plots weer bonter maakt. De ene platvloerse onzin heeft zijn mond nog niet verlaten of een volgende infantiliteit ontspruit weer aan zijn verward brein. Hij staat te hannesen met grote foamborden in een smalle vliegtuiggang. Als een kleuter zo blij met de wanstaltige artist impression van zijn nieuwe White House-balzaal.
Een ander moment beweert hij dat een land en haar bevolking naar de steentijd te bombarderen. Een man zonder geschiedenis spreekt van de oertijd. Twee ademteugen later schept hij op over een bladgouden bibliotheek die ter ere van hem zal verrijzen. Kosten: 1 miljard dollar. Zonder tussenpauze verzint hij tellen later dat hij niet kan onderhandelen met Iran omdat er geen mensen meer zijn om mee te onderhandelen. Zijn definitie van regime change.
En terwijl het orakel oreert, vult zijn entourage met voorkennis haar diepe geldbuidels. De Iraanse inlichtingendienst volgt nauw de mutaties in de aandelenportefeuille van de Trumps familie. Als aandelen in olie worden gekocht, volgen er bommen op het oude Perzië. Zo werkt moderne intelligence bij weinig intelligente mensen.
De streek waar ooit de zeer ontwikkelde en kunstminnende volken van de Assyriërs en Perzen sporen lieten. We hoeven niet bang te zijn dat de historische kunstschatten gevaar lopen onder de nitrodiarree van deze ontspoorde naties, Israël en de VS. De kunstschatten zijn veilig in het British Museum in Londen. Wie had gedacht dat imperialistische roofzucht ons ooit nog een gunst zou bewijzen.
Fundamenten van de menselijke beschaving zouden anders vernietigd worden onder de explosieve stommiteit van een natie die zich 200 jaar geleden ontwikkelde vanuit Coca-Cola, six shooters en de overtuiging dat geloof in je eigen suprematie de sleutel tot succes is. De huidige president krijgt het niet eens voor elkaar om de maanmissie Artemis een fatsoenlijk toilet mee te geven. De onfortuinlijke astronauten op weg naar de maan moeten zelf het loodgieterswerk doen.
Het land dat op grote en vooral voor hen veilige afstand met grote precisie een fatbike uit een zijstraat in Teheran kan knallen, krijgt het niet voor elkaar om fatsoenlijk een wc-pot aan te sluiten in een ruimteraket. Met een beetje pech zingen we met Sinterklaas: zie de maan schijt door de bomen.
Misschien kan Nintendo helpen. Mario en Luigi waren immers ook loodgieters. Al zal Trump denken dat hij de allerbeste plumber is. Hij zal zich binnenkort uitroepen tot paashaas en kerstman. Hij zal Amerika uitroepen tot wereldkampioen voetbal en zich alle medailles op de Paralympics van Los Angeles in 2028 toe-eigenen. Met zijn militair-strategische briljantheid zijn er straks genoeg gemankeerde militairen om een ruim deelnemersveld op de been te brengen.
Het zal me wat zijn. Het doet maar.
Totdat ik deze week vernam dat Calvé Pindakaas Amerikaans wordt. Unilever verkoopt haar belang en Calvé is Amerikaans. Dat gaat te ver. Dit dekseltje past niet op het potje. Dit zoeken we uit. Tot op de bodem.
